Posteado por: Catuxa Seoane en Xeral22-06-2009
Despois da Lectura da Esmorga de Eduardo Blanco Amor, para festexar este ano os seus 50 anos de vida. Ímonos facer o roteiro literario a Ourense. A historia e a propia fisionomía da cidade cambiaron dende que Blanco Amor a escribiu en 1959, pero segue sendo posible revivir, aínda que a distancia do tempo, a ruta dos seus personaxes, dende a Avenida de Zamora ata a Alameda, pasando pola tranquilidade das estreitas rúas do casco histórico., xa non é o Ourense da posguerra, pero ‘A Esmorga’ segue tan viva como antes.
¡Apúntate!
Saída o martes 26 de maio as 9:30 dende o Forum Metropolitano.
Máis información na Biblioteca do Forum.
Posteado por: Alicia en Actividades do clube20-05-2009
Ruta árabe pola cidade para despedir esta tempada
O noso primeiro destino foi o Centro Islámico de A Coruña, Mezquita La Paz. Neste lugar que a maioría descoñeciamos, recibimos unha interesante charla sobre o Islam e algúns aspectos da contribución musulmá á civilización.
Nesta mesquita reúnense para orar todos os venres ao redor de trescentas persoas de distintos puntos da nosa cidade.
Queremos dar as grazas pola súa xentileza e amabilidade a todas as persoas que nos recibiron e que nos explicaron algo máis desta cultura tan interesante e descoñecida, ao Dr da Mezquita, a Rajah, Maha e Mariam polo informe preparado e por todas as súas explicacións ás nosas preguntas.
A segunda e última parada tivo lugar nunha estupenda
tenda, ou Mundo do Té, onde Mariana nos explicou todo o referente a esta planta شاي a Camellia Sinensis: as distintas variedades, a súa preparación, as súas orixes, de que forma se bebe nos distintos países árabes e un gran número de curiosidades sobre esta infusión que forma parte da cultura dun gran número de xentes.
Dende a Praza de España e xa no corazón do barrio onde se sitúa a biblioteca, todas as "rapazas" do club nos fomos a celebralo, pero esa é xa outra historia…
Digamos que el tiempo pasa y yo lo siento en la saliva, cada vez más espesa. Tendría que preguntarme a la conciencia cuántos reproches me reserva. Pero prefiero hacerme el sordo.
La palabra inquietud colma la realidad, como si fuera un humo concentrado. La libertad le da un pellizco al alma y uno no tiene más remedio que ser libre. De todos modos, la cordura vigila y amenaza con meternos en el corral de la razón. Somos frágiles y eso nos salva. El desconsuelo nos consuela y nos es imposible traicionar.
Por suerte no tenemos dioses que nos perdonen. A veces pienso que la vida es un error, pero claro, más error es la muerte.
Entre el ensueño y la pesadilla hay un paréntesis en el que nos formamos. Sale el sol y hacemos sombra. Sombra de aire y de fiebre, sombra de misterio.
Quién sería capaz de revelarnos y de rebelarnos. El pobre lago nos copia como fuimos y después se quiebra.
Basta de navegar en el olvido. Basta de bendecirnos en la lluvia. Basta de no ser nadie. BAsta de que el placer nos desconozca. Basta de convivir con la derrota.
Basta, carajo.
MARIO BENEDETTI
O próximo venres 8 de maio ás 20:00 h. a escritora mexicana Elena Poniatowska visitará a sede da Real Academia Galega (rúa Tabernas 11) para impartir unha conferencia, A literatura que vén da rúa.
Este acto encádrase dentro do II Encontro literario Cidade da Coruña: Mulleres na literatura, organizado conxuntamente pola Asociación de Escritores en Lingua Galega y la Concellaría de Cultura, na sede de la RAG.
A entrada é de balde e libre até completar a capacidade do recinto.
A Asociación de Escritores en Lingua Galega decidiu outorgar o galardón Escritora Galega Universal á escritora mexicana Elena Poniatowska. O galardón ofreceullo o presidente da asociación, o poeta Cesáreo Sánchez Iglesias, no transcurso da súa estadía na Feira do Libro de Guadalajara (México). Os anteriores premiados foron Mahmud Darwish, Pepetela e Nancy Morejón.
monográfico sobre literatura árabe
Durante este trimestre, o club de lectura de Monte Alto gozou da lectura de varios títulos e autores procedentes da cultura árabe. Los días é un relato autobiográfico que abrangue a nenez e adolescencia de Talah Husein en Exipto, marco tamén da seguinte obra lida no club, La azucarera de Naguib Mahfuz. O premio nobel escribe en 1956 a que talvez sexa a súa obra máis famosa, a Triloxía do Cairo, saga familiar en varias entregas, formada por Entre dos palacios (1956), La azucarera (1956) e Palacio del deseo (1957), coas que obtivo un grande éxito e que o converterían nunha celebridade literaria en todo o mundo árabe. León el africano de Amin Maalouf é o último libro lido ata o momento. O colofón a este monográfico sobre literatura árabe terá lugar o próximo 28 de abril coa lectura de Las mil e unha noites, así que ainda estás a tempo de vir e ler connosco estes contos fantásticos cheos de maxia.
O noso monográfico sobre esta temática arrancou coa interesante lectura dunha das obras máis importantes de Taha Husein, Los días, unha autobiografía excepcional e emocionante que retrata a vida cotiá en Exipto, a principios do século XX.
A obra sitúase nunha aldea perdida, ao redor dunha familia modesta como moitas outras e centrada nun personaxe excepcional, un neno cego que ao cabo dos anos se doutoraría primeiro na Universidade del Cairo, despois na Sorbona, chegaría a Ministro de Educación e converteríase nun dos máis brillantes escritores da literatura moderna en lingua árabe.
Os netos de Ahmad Abd o-Gawwad, un ancián comerciante do barrio antigo Del cairo, distáncianse da tutela familiar e comprométense con diferentes opcións políticas no convulso Exipto dos anos trinta e corenta, dende o comunismo ao fundamentalismo islámico. Fronte ao desencanto da xeración anterior, estes mozos encarnan a vitalidade dunha nación que, liberándose do dominio colonial, afronta con valentía o seu contraditorio futuro.
Novela histórica e biográfica, é en realidade unha vista panorámica do mundo mediterráneo a comezos do século XVI. A fecunda imaxinación de Amin Maalouf guíanos a través do portentoso periplo que entón inicia quen acabará sendo coñecido como León el Africano: exiliado en Fez, como tantos árabes andaluces, Hasan, fillo de Mohamed o alamín, coñecerá a misteriosa cidade de Tombuctú e os quince reinos negros que separan o Níxer e o Nilo, El Cairo e Constantinopla, e, finalmente, a fascinante Roma do Renacemento, antes de encontrar sosego, despois de numerosos avatares, de regreso no seu continente natal.
O club de lectura de Monte Alto toma novo rumbo..
cara á lectura de libros procedentes da cultura árabe e chinesa. Haz el favor de no llamarme humano e Las baladas del ajo, foron as obras escollidas durante este trimestre para iniciar esta travesía cara aos mares da literatura chinesa. Mo Yan, autor deste segundo título, reflexa nesta novela ambientada a principios dos 80, as consecuencias dunha economía politicamente dirixida sobre a vida dos pobo e vilas rurais de China.
Gao Yang ten unha filla cega que expresa a indefensión dos inocentes; Gao Ma namorarase de Hing Ju prometida de Liu Shengli, un rico hacendado do pobo. O personaxe de Jing Ju representa a condición feminina da China post maoista, na cal as mulleres non podían elixir a súa propia vida, Jing Ju intenta cambiar o seu destino e déixase levar polos seus sentimentos apoiada pola nova lei, deixaando a súa familia e escapando con Gao Ma para casar con el, pero o matrimonio sofre moitos problemas, coma se fose unha maldición por intentar gañar os seus propios dereitos en contra da tradición.
Zhang Kou, rapsodo cego conta con música a realidade do pasado e do presente, para ensinar o camiño político e económico que a nova China está a seguir.
O goberno ordena que todos os cultivadores produzan allo, para vendelo no mercado nacional. A produción é demasiado abundante e a venda, moi escasa, iso leva aos campesiños a perder diñeiro na inversión do allo, o que provoca unha pequena rebelión a nivel local. A policía arresta pouco a pouco a todos os rebeldes, e entre eles a Gao Yang e a Gao Ma
O pasado de cada personaxe rexorde entre os muros do cárcere, contado polo autor de forma lírica, seguindo a tradición literaria clásica, mentres a realidade policial que representa ao goberno, segue un estilo realista cunha descrición detallística esaxerada.
WANG SHUO Haz el favor de no llamarme humano
No distrito de Pekin, a Asemblea Nacional, organiza un plan para levantar a imaxe de China tras as Olimpíadas de Seúl en 1988, nas que China perdeu na proba de loita romana. O plan quere recuperar a tradición de antigas técnicas de artes marciais que practicaban unha seita de xenófobos no ano 1899 durante a loita contra a dominación estranxeira na "gloriosa rebelión dos Bóxer ".
Na busca do único mestre supervivente, os personaxes revolucionarios enfróntanse coa imaxe da China Imperial, coa actitude do pobo|vila veciño do mestre. Así as imaxes xuntas da nova, e da vella China, aumentan o contraste entre as dúas realidades, conducindo ao camiño do que se vai converter na China moderna.
Tras longas viaxes de desafortunada busca, os representantes culturais do goberno chegan ás escondidas rúas da cidade vella de Beijing, onde a vida flúe secretamente entre rumorear dos veciños. Alí coñecen a Yuanbao, que resulta ser o fillo do mestre decapitado polos xaponeses que sobreviviu grazas aos seus coñecementos marciais e ademais ao único herdeiro do antigo libro de artes marciais. A carga psicolóxica dunha tarefa tan responsable borra o ego de Yuanbao e a súa vida pasada para poñerse totalmente o servizo da imaxe nacional. Dende entón empezan para Yuanbao unhas intensas aventuras que o conducen á metamorfose da vida do individuo polo ben nacional, unha transformación tan forte que só o amor materno pode recuperar.
Posteado por: Catuxa Seoane en Escritores19-11-2008
O escritor portugues, Premio Nobel de Literatura 1998, José Saramago, é un blogger acérrimo e así o demostra no seu propio blog:
Quando em Fevereiro de 1993 nos instalámos em Lanzarote, conservando sempre a casa de Lisboa, meus cunhados María e Javier, que já ali viviam há alguns anos, junto a Luis y Juanjo, recém-chegados, ofereceram-me um caderno que deveria servir de registo dos nossos dias canários. Punham uma só condição: que de vez em quando fizesse menção das suas pessoas.
Nunca escrevi nada no tal caderno, mas foi desta maneira, e não por outras vias, que nasceram os Cadernos de Lanzarote, que durante cinco anos veriam a luz. Hoje, sem esperar, encontro-me numa situação parecida. Desta vez, porém, as causas motoras são Pilar, Sérgio e Javier, que se ocupam do blog. Disseram-me que reservaram para mim um espaço no blog e que devo escrever para ele, o que for, comentários, reflexões, simples opiniões sobre isto e aquilo, enfim, o que vier a talhe de foice. Muito mais disciplinado do que frequentemente pareço, respondi-lhes que sim, senhor, que o faria desde que não me fosse exigida para este Caderno a assiduidade que a mim mesmo havia imposto nos outros. Portanto, pelo que isso possa valer, contem comigo.
Daniel Handler, o autor de "Una serie de catastróficas desdichas" regresa á literatura de adultos cun libro de amor, "Adverbios". Nel adícase Daniel Handler a construir unha novela pouco convencional. Así, o autor condúcenos por algúns dos meandros máis sinuosos da paixón: o amor hetero e o homo, o amor adolescente, o platónico e unha variopinta gama de «outras posibilidades amorosas». Vallan como exemplos: un lío entre un taxista homófobo e o seu pasaxeiro; un enamoramento xuvenil nun cine; un home asasinado que atopa o amor despois de morto… E todo sazonado cun inxenio desbordante, irónico e xoguetón, salpicado de xogos de palabras, guiños e dese tipo de intelixencia que busca conmover máis que deslumbrar.
Incluso ese pájaro de ahí , que hace caso omiso de la anciana china y antes prefiere un algo con que alimentarse o con que construir su nido, sería capaz de decíroslo con sus gorjeos. El amor es cuestión de preferencias, y Joe había dado con la suya como estaba llamado a hacer. Había encontrado la historia de amor que prefería, si bien no haría público ese juicio oficialmente hasta pasados tres años, cuando él y esta misma taxista que aquí tenemos, desnudos en la cama, comentaran entre risas lo aturdido que estaba el día en que se obró el milagro, la tarde flagrante en que se conocieron.
