Abrimos a temporada do Clube con a obra "El palacio de los ingenieros belgas", de Fulgencio Argüelles, obra galardonada co Premio de Novela Café Gijón 2003:

Un día de septiembre de 1927, Nalo entró a trabajar en el palacio azul de los ingenieros belgas como aprendiz de jardinero. Las primaveras y las revoluciones llegaron al palacio antes que a ningún otro lugar e iniciaron al joven en la amistad y el amor, en la comprensión y el análisis. Fulgencio Argüelles, a través de un narrador certero que observa con ternura, nos acerca a los avatares personales e históricos de quienes vivieron y trabajaron en el palacio azul, y conforma un mundo particular que trasciende a lo universal, pues, como apuntó Eugenio d’Ors, «el alma popular es en todas partes la misma». Fulgencio Argüelles nació en 1955. Después de una larga estancia en Madrid, donde estudió Psicología, regresó a Asturias a vivir en Cenera, el lugar de su infancia y juventud. Su primera novela, Letanías de lluvia , recibió el Azorín en 1992. En 1995 colaboró en la selección Cuentos de fútbol . En 1996 publicó Los clamores de la tierra y en 1998 el libro de relatos Del color de la nada . Su novela Recuerdos de algún vivir mereció en el año 2000 el Premio Principado de Asturias. El palacio azul de los ingenieros belgas es su cuarta novela.

Disfrutar duns zapatos novos e sufrir o seu dano ou a súa incrible altura, saborear un bombón, unha cunca de viño, entender unha mensaxe diabólica nunha lingua estraña nunha canción hipercoñecida, o tacto suave das sabas recén cambiadas á hora de deitarse…                       
Só cada un pode enumerar –e atopar- entre as máis variopintas sensacións, aquelas cousas que lle dan un pracer egoísta, autónomo, autoxestionable, algo que é incapaz de explicar aos demais aportando todos os detalles que percibe a través dos seus propios sentidos.    
A lectura, moitas veces consignada dentro destos placeras –ou vizos- solitarios, é tratada inxustamente cando se leva ao eido do illamento e a introspección. É marabilloso caer dentro dun libro, ficar atrapado entre as súas páxinas como a flor seca de hai varios veráns, a carta esquecida dalguén querido, pero, e o pracer do encontro, a expurgación, a posta en común, a dúbida, a lembranza compartida…?          
Ler un libro so só é comparable a ir ao cine so; no intre de pechar a última páxina, de ler o derradeiro fotograma, o mundo que se despintou por unhas poucas horas vólvese redebuxar, un vístese de rotina e sae é rúa, volve á súa vida e mantén en silencio o visto ou lido até a próxima. Mentres que o mellor dunha películo é case o coloquio de despois, o mesmo que ao saborear por separado os ingredientes dun bo prato en contacto coa lingua, o libro, a lectura, vizo discreto e moderado, debería ser esmiuzado despiadadamente, deixando á vista todos os compoñentes, artiluxios e trucos empregados na súa preparación, as rectificacións de sal, as receitas seguidas.                                         
A lectura debería ter o punto xusto entre a instrospección e a intromisión. O primeiro graco correspondería a buscar o lugar perfecto para levar a cabo a parte íntima, a solitaria, a calada e egoísta lectura que busca isolamente e contención, silencio e claridade, comodidade e tempo e, por outra banda, a saída ao mundo, o encontro, a parte multitudinaria e poliédrica onde a peza única esgaza en outras moitas e rompe, racha, desmóntase e se esboroa. Dereito do lector o de ler e obriga a de partillar, o crear accesos a obras inasibles, ou despistadas, esgrevias ou agochadas.                
O ágora que significa un clube de lectura é a praza pública da palabra, o mercado das ideas, un bule bule constante de bocas e oídos que vai desde o primeiro ao segundo punto e pasa por outros moitos que xorden entre os praceres propios de cada lector.  Os puntos de vista enriquecen o lector, a lectura e o libro e así sáese da figura do cazador para chegar á do sibarita. O primeiro apreixa o fácil, o accesible, o best-seller, o recomendado, o libro de primeira liña adquirido case que a granel. O sibarita ten o gusto e o tacto do arqueólogo-buscador: intúe, excava, recupera e despois disfruta gorentosamente.

“En materia de lectura, nós «lectores» permitímonos todos os dereitos, comezando por aqueles que negamos aos novos aos que pretendemos iniciar na lectura:            

1. O dereito a non ler. 
2. O dereito a saltar páxinas. 
3. O dereito a non rematar un libro.
4. O dereito a reler.  
5. O dereito a ler calquera cousa. 
6. O dereito ao bovarismo(*).
7. O dereito a ler en calquera sitio.   
8. 8. O dereito a follear.
9. 9. O dereito a ler en voz alta.  
10. 10. O dereito a calar.     

      
(*) Doenza de transmisión textual. " (Termo derivado do personaxe protagonista de Madame Bovary de Flaubert)

A escritora María Reimóndez alzouse como gañadora do VIII Premio Plácido Castro de Traducción en Lingua Galega pola súa obra "Mary Prince, unha das escravas das indias occidentais". O fallo do xurado foi unánime e coincidiron na opinión da obra que a calificaron como "un texto fundamental na loita pola abolición da escravitude no mundo".
María Reimóndez Meilán naceu en Lugo e é tradutora e intéprete de profesión. O seu primeiro libro publicado é Moda Galega (Edicións Positivas, 2002) e no ano 2003 recibiu o premio de novela Mulleres Progresistas de Vigo con O Caderno de Bitácora (Edicións Positivas 2004).
Malia a esta incursión recente no panorama literario, María Reimóndez leva escribindo desde que tiña 6 anos, recibiu premios durante a súa mocidade (Rúa Nova, Minerva), é autora de varias obras de teatro e participou en distintos recitais poéticos.

Moda galega / María Reimóndez
Mitos e lendas hindús / traducción, introducción e selección, María Reimóndez
O caderno de Bitácora : aventuras espaciais / María Reimóndez
Usha / María Reimondez
O club da calceta / María Reimóndez
O can trampulleiro : comarca do Salnés / María Reimóndez
Colegas do futuro : comarca de Ortegal / María Reimóndez
Lía e as zapatillas de deporte / María Reimóndez