Hoxe mércores 25 de xuño, Alfredo Conde clausurará o Obradoiro de escritura da Biblioteca Municipal de Estudos Locais. O autor falará cos asistentes sobre a escritura da súa novela María das Batallas que destaca, segundo a crítica,

“pola viveza dos personaxes, cunha gran dose de realismo e credibilidade. Relevancia especial téñena as mulleres: mulleres recoñecidas e admiradas, como María Pita, e mulleres humildes, anónimas, que contribuíron co seu esforzo non menos heroico ao progreso e á liberdade”.

 

Alfredo Conde naceu en Allariz en 1945. Foi deputado polo PSOE en 1982 e conselleiro de Cultura entre 1987 e 1990. Fundador do grupo Voces ceibes, foi membro fundador da Asociación de Escritores en Lingua Galega e do PEN Club de Galicia.

Os seus primeiros pasos no campo da literatura deunos como poeta ao publicar en 1968 Mencer de lúas. En 1974, deu a coñecer o seu primeiro libro de relatos, Mementos de vivos. A este seguiríano varias novelas: Contubernio catro de Tomé S. (1977), Come e bebe que o barco é do amo (1978), Breixo (1981), Memoria de Noa (1982), e Xa vai o griffon non vento (1984) (que recibiu os premios Blanco Amor, Nacional de Literatura, da Crítica e Grinzane Cavour -este último concedido pola tradución alemá). En 1990, apareceu a colección de relatos Música Sacra. Recibiu os premios de xornalismo Fernández Latorre e Julio Camba.

A asistencia é totalmente gratuíta até completar a capacidade.

Tomade nota:

• Relator: Alfredo Conde Día: mércores 25
• Lugar: As 18 na Biblioteca Municipal de Estudos Locais Enderezo: rúa Durán Loriga, 10, 1º, 15003 A Coruña
• Máis información: 981 184 386

 Cómo xa adelantaba noutra ocasión e como xa falaramos hai uns cantos post…

No me es posible colgar todas mis novelas en la red, pero quien desee alguna no tiene más que enviarme su dirección de correo electrónico y la recibirá gratuitamente siempre que sea para su uso particular. Aun no dispongo de “Tuareg”. “Icaro”, “Centauros” y alguna otra mas.

Alberto Vázquez-Figueroa

Así é como comeza a reportaxe de Alberto Manguel en El País a pasada semana. Un interesante diálogo onde o mestre da literatura reflexiona sobre o que son os bos libros, e o que non:

Me doy cuenta ahora de que las dos definiciones previas de libros buenos -libros que el trascurrir de los siglos deja en nuestras bibliotecas y que allí permanecen, y libros que se agolpan en las tiendas gracias a un vendaval mediático, y que desaparecen casi inmediatamente- adolecen de un destino numérico. Son porque muchos han querido que sean para la eternidad, o para un verano. La tercera definición que propongo es más severa, menos popular, más discriminatoria. Sin referirnos a la autoridad y juicios de los lectores que nos han precedido, y haciendo oídos sordos a las voces que anuncian un cuarto de hora de fama para algún título nuevo, a veces, a solas con un libro, descubrimos que ha sido escrito para nosotros.

 

¿E tí, cal foi o último bo libro que liches? 

En homenaxe a Ángel González:

PARA QUE YO ME LLAME ÁNGEL GONZÁLEZ

Para que yo me llame Ángel González,
para que mi ser pese sobre el suelo,
fue necesario un ancho espacio
y un largo tiempo:
hombres de todo el mar y toda tierra,
fértiles vientres de mujer, y cuerpos
y más cuerpos, fundiéndose incesantes
en otro cuerpo nuevo.
Solsticios y equinoccios alumbraron
con su cambiante luz, su vario cielo,
el viaje milenario de mi carne
trepando por los siglos y los huesos.
De su pasaje lento y doloroso
de su huida hasta el fin, sobreviviendo
naufragios, aferrándose
al último suspiro de los muertos,
yo no soy más que el resultado, el fruto,
lo que queda, podrido, entre los restos;
esto que veis aquí,
tan sólo esto:
un escombro tenaz, que se resiste
a su ruina, que lucha contra el viento,
que avanza por caminos que no llevan
a ningún sitio. El éxito
de todos los fracasos. La enloquecida
fuerza del desaliento…

 

Para os fieis seguidores das aventuras de Sherlock Holmes Internet e un excelente escenario para atopar información e recursos sobre este mestre dos detectives.

• Sherlock-Holmes.es, recolle as novelas e numerosos artigos sobre adaptacións cinematograficas ou televisivas, xogos, etc. 

• Sherlock Holmes, novelas y relatos del famoso detective, ofrece todos os relatos en castellano.

[Via Papel en Blanco]

Además se eres dos que lles gusta ler e releer en papel encadernado, lembra que nas Bibliotecas Municipais de A Coruña podedes desfrutar da obra de Arthur Conan Doyle. 

O escritor mexicano Roberto Bolaño, un dos maximos exponentes do infrarrealismo no seu país, ten bastante presencia en Youtube, de onde rescatamos unha das entrevistas que lle fixeron recentemente:

Continuación da entrevista:

• Entrevista a Roberto Bolaño, parte 2 de 6
• Entrevista a Roberto Bolaño, parte 3 de 6
• Entrevista a Roberto Bolaño, parte 4 de 6
• Entrevista a Roberto Bolaño, parte 5 de 6
• Entrevista a Roberto Bolaño, parte 6 de 6

Nas Bibliotecas Municipais podedes desfrutar de gran parte da obra deste xenial escritor do noso tempo:

• Putas asesinas / Roberto Bolaño. — Barcelona : Anagrama, [2001]
• El gaucho insufrible / Roberto Bolaño. — Barcelona : Anagrama, D.L. 2003
• La pista de hielo / Roberto Bolaño. — Barcelona : Seix Barral, 2003
• 2666 / Roberto Bolaño. — Barcelona : Círculo de Lectores, D.L. 2004
• Los detectives salvajes / Roberto Bolaño. — 6ª ed. — Barcelona : Anagrama, 2004
• La universidad desconocida / Roberto Bolaño. — Barcelona : Anagrama, D.L. 2007
• El secreto del mal / Roberto Bolaño. — Barcelona : Anagrama, [2007]

A escritora e activista política Elena Poniatowska foi galardoada có Premio Rómulo Gallegos de Novela 2007 polo seu libro El tren pasa primero, unha novela que aborda o tema das folgas ferrocarrileras no México dos anos 50:

Retrato de una época y relato de una vida, El tren pasa primero explora no sólo los espacios públicos de la historia sino también ámbitos menos visibles: el mundo laboral y la vida de las mujeres; las motivaciones, relaciones familiares y amores de un líder. Si bien el entrelazamiento de historia y ficción –historia social y privada– permiten configurar a Pineda Chiñas como un personaje complejo, alejado del esquematismo o de la idealización acrítica, el atractivo de la novela reside más en su recreación de la lucha social de los ferrocarrileros que en la biografía sentimental de su líder. Los roces con el melodrama o con cierto sentimentalismo (así se actualice con gestos transgresores), y sobre todo la estructura, restan fuerza a una novela que se inicia con un estilo eficaz y un episodio que demuestra lo mejor del talento narrativo de su autora.

Alfaguara ofréceche a posibilidade de comezar a ler os primeiros capítulos da obra (en pdf) e lembra que nas Bibliotecas Municipais de A Coruña tes a tua disposición os seguintes títulos desta mesma autora:

• La piel del cielo / Elena Poniatowska. — Madrid : Alfaguara, [2001]
• El tren pasa primero / Elena Poniatowska. — Madrid : Alfaguara, D.L. 2005

O escritor Suso de Toro foi o encargado de ler o pregón de apertura da Feira do Libro de A Coruña deste ano, deixámosvos un anaquiño do texto que empregou no acto:

"O libro […] ten ese carácter case personal, o lector le no libro e dialoga con el. Se non gusta del déixao quedar arrombado, se lle reina mergúllase nel e disfruta, outras veces, párase e discute con el, nega o que di ou para a pensalo, a discutilo. O diálogo entre quen escribe e quen le a través dun libro é un diálogo democrático. Baséase na liberdade do lector sempre, se o lector non gusta do libro o libro será unha máquina que non funcione, que non consiga comunicar aquilo que o autor pretendeu.
O libro é unha máquina moi fráxil pois esa comunicación é delicadísima. Todo o humano é delicado, fráxil, pois somos unha marabillosa máquina caída das estrelas e feita de carne.
Mais sendo fráxil o libro é poderosísismo: As transformacións da nosa civilización nos últimos cincocentos anos foron posibeis grazas ao libro.
O libro era o lugar onde vivía o texto escrito. Hoxe ocorreu unha transformación, o texto xa non vive exclusivamente no libro, está tamén, e sobre todo, nas pantallas. Non debemos ver isto como algo malo, pois a Rede, Internet, permite que todos leamos e tamén escribamos texto. Internet permítenos a todos enviar mensaxes, non só recibilos. Ten un aspecto democrático indudábel.
Mais se as pantallas se fan exclusivas liquidarán ao libro. E o libro é o que crea individuos. A lectura é un acto solitario, un acto individual, individualizador. Lendo estamos sós. Mais non estamos incomunicados, estamos dialogando cun autor, cun texto. Un texto que moitas veces é producto de moitas persoas, de tradicións colectivas, é un diálogo con outro, con moitos outros.
E estando sós, lendo, estamos a soas con alguén importantísimo, nós propios. A soas con un mesmo. A lectura é a ximnasia do “eu”, da identidade personal. Os medios estimulan o noso abandono, buscan fascinarnos, que abramos os ouvidos, os ollos, a boca… A nosa entrega total, quere que nos disolvamos, que deixemos de ser. A lectura en cambio é esixente, quere que sexamos, que esteamos aí, máis ou menos atentos. Lendo entramos no texto mais nunca é un labirinto do que non poidamos saír, sempre hai un camiño de volta e sempre mantemos a conciencia. A lectura respecta á nosa intelixencia e integridade, e lendo respectámonos.
A lectura individual, a lectura personal, o libro, é o grande invento moderno e, á súa vez, a lectura é a inventora da modernidade, do individudo ilustrado e con criterio propio. O individuo que cre na persoa, o que esixe respecto para as persoas, para si propio, para os demais. A lectura, e o libro, evolucione como evolucione, seguirá a ser o alimento dos individuos con sentido da dignidade personal. O alimento dos cidadáns.
E si, o libro, como as estradas, os portos e aeroportos, o alumado, a sanidade ou a escola pública, precisa apoio. Un apoio democrático, claro. Sen populismos.
E a garantía de que vai seguir habendo libros ao alcance do cidadán foi, é e seguirá a ser a biblioteca pública e mais o libreiro. Non se trata de regalar ou tirar cos libros, trátase de que, nunha sociedade no que hai diñeiro para consumir a eito, os cidadáns, que previamente adquiriron a capacidade e mais o hábito de ler na escola, teñan perto de onde viven unha biblioteca e mais unha librería na que encontren alimento para a súa cidadanía: libros.
Falei de feiras, reclamándoas como a fonte da democracia, e falei de libros, que son os que forman individuos libres, cidadáns. Os protocolos dun pregón da feira do libro aconsellan tamén que se cite a localidade que acolle a feira dun modo encomiástico. A min non se me ocorre máis que dicir que das feiras da Galiza esta feira da Coruña é onde máis libros se venden. Contra a visión tópica das cousas, eu considero que é un grande mérito cívico."

Suso de Toro, publicou recentemente a sua última obra, Home sen nome, que limos neste curso nos Clubes de Lectura das Bibliotecas Municipais de A Coruña. Ademáis, nos nosos fondos podes atopar unha morea de libros desde escritor:

• Land Rover / Suso de Toro. — 5ª ed. — Vigo : Edicións Xerais de Galicia, 1994
• Parado na tormenta : paus, ortigas, seixos / Suso de Toro. — Vigo : Galaxia, imp. 1996
• Caixón desastre / Suso de Toro. — 2ª ed. — Vigo : Edicións Xerais de Galicia, 1991
• A sombra cazadora / Suso de Toro. — Vigo : Edicións Xerais de Galicia, 1994
• Calzados Lola : (o dano e a absolución) / Suso de Toro. — Vigo : Edicións Xerais de Galicia, D.L. 1997
• Polaroid / Suso de Toro. — 5ª ed. — Vigo : Edicións Xerais de Galicia, 1992
• Tic-Tac / Suso de Toro. — Ed. galega. — Barcelona : Ediciones B, 1996
• Conta saldada / Suso de Toro. — Madrid : Alfaguara : Obradoiro, 1998
• Circulo : da materia dos sonos / Suso de Toro. — Vigo : Edicións Xerais de Galicia, 1998
• La flecha amarilla : el camino hacia Santiago / Suso de Toro, Xurxo Lobato. — Madrid : El Pais-Aguilar, D.L.1998
• Unha rosa é unha rosa : (unha comedia de medo) / Suso de Toro. — Vigo : Edicións Xerais de Galicia, D.L. 1997
• O país da brétema : unha viaxe no tempo pola cultura celta / Suso de Toro. — Madrid : Aguilar, 2000
• Non volvas : filla da madrugada / Suso de Toro. — 2ª ed. — Vigo : Edicións Xerais de Galicia, 2000
• A carreira do salmón / Suso de Toro ; edición de Maruxa Guitián. — Vigo : Edicións Xerais de Galicia, [2001]
• Trece badaladas / Suso de Toro. — Vigo : Xerais, 2002
• Servicio de urxencias / Suso de Toro. — Vigo : Xerais, 2002
• Así foi, doutor / Suso de Toro. — Vigo : Ir Indo, [1992?]
• Camilo Nogueira e outras voces / Suso de Toro. — Vigo : Edicións Xerais de Galicia, D.L. 1991
• Nunca máis Galiza á intemperie / Suso de Toro. — Vigo : Xerais, D.L. 2002
• Morgún : (lobo máxico) / Suso de Toro. — Vigo : Xerais, [2003]
• Españois todos : as cartas sobre a mesa / Suso de Toro. — Vigo : Xerais, 2004
• Ten que doer : literatura e identidade / Suso de Toro ; edición de Rexina R. Veiga. — 1ª ed.. — Vigo : Xerais, 2004
• El príncipe manco / Suso de Toro ; traducción de Basilio Losada y Belén Fortes. — Barcelona : Lumen, 2004
• Outra idea de España : mar de fondo / Suso de Toro. — Vigo : Xerais, 2005

[Via, Manolo Bragado]

Os contos e relatos son un estupendo xénero literario para ler en veran, no autobus, na sala de espera dun médico, na praía, e en calquer momento e lugar. Hoxe quero recomendarvos un articuento dun prestixioso das letras: Juan José Millás; o conto, atópase na sua web xunto cunha grande morea de outros contos, ahí vai:

Descatalogado

Vi en un cementerio este curioso epitafio: Agotado, así, sin más. Me llamó la atención porque se trata de un término procedente del mundo editorial. Los libros se agotan. Eso es al menos lo que dicen los libreros cuando no encuentran el título que les hemos pedido: está agotado. A veces, si te empeñas, puedes encontrar un ejemplar perdido en los anaqueles de otra librería. En ocasiones, la editorial lo reedita, que es como devolverlo a la vida. La resurrección de los muertos. Pero los seres humanos sólo tenemos una oportunidad, en ocasiones media (y eso que estamos encuadernados en piel). Cuando nos morimos (o nos agotamos, como ustedes prefieran), no nos vuelve a encontrar nadie en ningún sitio. Yo disponía hasta ahora de un epitafio que me gustaba mucho (Eso fue todo), pero quizá adopte Agotado, que metafóricamente significa también que estás hecho polvo. Y no está mal para una lápida: Hecho polvo. Real como la muerte misma.
Pero no nos precipitemos. Tenemos toda la vida para elegir el lema de nuestra tumba. Hay otro término, procedente también del sector editorial, muy interesante: descatalogado. Se dice de aquellos libros que, además de agotados, han desaparecido de la nómina del editor. Si estar agotado es bueno, porque significa que el libro se ha vendido, la descatalogación implica un cierto grado de violencia. Sobre un título agotado se mantiene la esperanza de la reedición; sobre un volumen descatalogado, en cambio, no hay horizonte alguno. Hasta al librero se le pone cara de pésame cuando comunica al comprador que el título que solicita está descatalogado. "Busque en internet", añade a modo de consuelo, dando por supuesto que en la red se puede llevar una existencia póstuma.

Con todo, no hay caso peor que el de aquellos libros que desaparecen sin haber llegado a formar parte del catálogo, títulos que el editor publicó por compromiso, o por pena, pero que nunca formaron oficialmente parte de su fondo. Me gusta este epitafio también, Descatalogado: significa que ni siquiera llegaste a vivir de forma suficiente. Que naciste de casualidad (¿quién no?) y te fuiste sin haber llegado a estar del todo. Tomen nota mis deudos. Muchas gracias.

[Via, Dos romeos]

E se che gusta Millás, ven as nosas bibliotecas e disfruta ou descobre parte da súa obra

Teresa Moure, como mantedora literaria dos Premios Xerais 2007, pronunciou o discurso O carácter revolucionario da escrita e das palabras que podedes descargar en pdf.

A escritora que entende a literatura como un espazo para a transgresión e para a recuperación da erótica da lectura “unha actividade que se practica con fruición" finalizou a sua intervención defendendo a sua postura de que é posible:

“consagrar todas as nosas forzas resistentes a facer florecer a palabra para edificarmos un novo país, un novo plantea, onde a dor da existencia, infinita, poida aliviarse con outra ética e outra estética”. 

 Como xa estamos en tempo de letargo estival, nada mellor que escoitala de viva voz neste video do seu dicurso: